Luchtig lezen

de beschreven boeken van john green en stephen fry

Het allerliefst lees ik van die vuistdikke romans met verhalen die zich uitstrekken over eeuwen, continenten en generaties en die je diepe inzichten geven in tijdgeest en menselijke relaties. Van die boeken die je voor een tijdje verpesten voor andere boeken. Die je eigenlijk niet uit wilt lezen, want wat moet je dán met je leven? Boeken als East of Eden, Een klein leven, of Max, Mischa & het Tet-offensief. Ook een dikke vette tip: De Mitsukoshi Troostbaby Company – sowieso het hele oeuvre van Auke Hulst, als je dan toch bezig bent.

Maar voor zulke boeken heb ik niet altijd ruimte in mijn hoofd. Omdat daar soms al zo veel meer gebeurt. Van boodschappenlijstjes tot weekplanningen en deadlines tot kop- en mantelzorgen. Helemaal níet lezen is dan ook weer geen optie, want van een luchtig boek word ik nog altijd blijer dan van een hele avond zogenaamd-netflixen-maar-eigenlijk-door-Instagram-scrollen. Dus daarom: 3 tips voor boeken waar je lekker doorheen dendert zonder er al te hard bij na te hoeven denken. Toevallig las ik ze in het Engels, maar ze zijn er ook in het Nederlands.

  1. Mythos – Stephen Fry

Je kunt niet anders dan constateren dat die goden en helden er steevast weer een zootje van maken. Deze moderne hervertelling van de Griekse mythen lijkt op het eerste oog misschien een hard pill to swallow – de Griekse en Romeinse namen vliegen je vanaf het begin non-stop om de oren – maar als je ze benadert als op zichzelf staande verhalen, is het niet meer dan een sprookjesboek, doorspekt met Britse humor. Veel van de verhalen zul je al kennen, omdat ze nou eenmaal al eeuwen in allerlei vormen en hervertellingen bestaan. En ach, dat je die namen meteen weer vergeet… Je krijgt toch geen overhoring. In dezelfde categorie is de boekenreeks De bijbel voor ongelovigen van Guus Kuijer trouwens ook een aanrader!

  1. The subtle art of not giving a f*ck – Mark Manson

Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van zelfhulpboeken. Wel van zelfhulp trouwens, maar dan liever in de vorm van therapie dan het uit een boek te halen. Maar dit is er zo eentje die je er prima bij kunt hebben, als herinnering aan het gegeven dat we ons veel te druk maken om wat we allemaal zouden moeten doen (van wie, waarom, en voor wat eigenlijk). En dat we ons écht druk zouden moeten maken om wat er wel toe doet. Medeleven en eerlijkheid = goed. Materialisme en toxic positivity = niet goed. Mocht je die reminder nodig hebben, hè. Manson komt ook met verfrissende inzichten en schrijft lekker vlot en grappig. Wel erg Amerikaans trouwens, maar daar kan de beste man ook niks aan doen.

  1. The Anthropocene Reviewed – John Green

Dit was een zeer welkom cadeautje tijdens onze gezinsquarantaine in januari van dit jaar. In de wintermaanden neig ik snel naar somberte – het is dan verdomme ook de hele dag donker – en dan zijn dit fijne lichtpuntjes. Het concept lijkt een beetje op wat ze vroegâh bij Recensiekoning deden of, recenter, bij Marc-Marie & Aaf vinden iets: je neemt een verschijnsel (film, gerecht, evenement, willekeurig zelfstandig naamwoord), doet je mening uit de doeken en besluit met een aantal sterren. Niet te moeilijk, wel vermakelijk en hoopgevend. In tijden van corona des te meer.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: