Neushonger

neushoorn met jong

We gingen van ‘hoge oef’ naar ‘grote hond’ in ongeveer een maand tijd.

Je beseft het pas als je er middenin zit (en misschien nog meer als je bovengemiddeld geïnteresseerd bent in taal) maar de taalontwikkeling bij peuters gaat in sneltreinvaart. Woorden die het ene moment nog abacadabra voor ze zijn, rollen een dag later opeens van de tong. En nog twee dagen klinkt het alweer een stuk meer zoals de bedoeling is.

Volgens wie is dat eigenlijk, die bedoeling? Natuurlijk is het handig als we woorden met zijn allen min of meer hetzelfde uitspreken – looking at you, Limburg – maar ik begrijp zijn ‘neushonger’ net zo goed als ‘neushoorn’.

Twee of meer honden noemt hij trouwens wel nog steeds ‘oefen’, maar dat kan nooit lang meer duren dus geniet ik er nog maar even van. En in een week gingen we van ‘nek’ naar ‘pidaf’ naar ‘iepaf’ dus ik verwacht de ‘giraf’ ook elk moment.

Gek op dieren, dat merk je wel.

En, weten wij veel: misschien bedoelt hij er juist wel heel iets anders mee. Want zo rond de tijd dat hij kwam aanzetten met ‘neushonger’, begon hij ook opeens in z’n neus te peuteren.

Een vinger danst van zijn bovenlip vederlicht naar de opening van een neusgat. Even kriebelen, even om zich heen kijken of iemand het ziet en dan – prik – de neus in.

‘Wat heb je in je neus, Ben?’ vraag ik dan.

Bedremmeld kijkt hij me aan.

‘Mijn vinger.’

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: